Sarojini Naidu (1879-1949) was a celebrated Indian figure, known as a child prodigy, a dedicated freedom fighter, and a highly regarded poet. She was born in Hyderabad on February 13, 1879.

She was a prolific writer but chose to give up her literary career to join India's freedom struggle, which was led by Mahatma Gandhi. Her contribution to the nation was immense; she was the first Indian woman to become the President of the Indian National Congress and, after independence, the first woman to become the Governor of Uttar Pradesh. For her beautiful and lyrical poetry, she was popularly known as "The Nightingale of India". This poem, "Village Song," was published in her collection titled The Golden Threshold. She passed away in 1949.

Stanza 1

Original (Indicator): "Honey child, honey child, whither are you going?..."

English Meaning: The poem, which is in the form of a dialogue, begins with a mother affectionately addressing her daughter as "Honey child". She asks where her daughter is going. The mother anxiously asks if the daughter would throw away her valuable "jewels", if she would leave the very mother "who on golden grain has fed" her, and if she would "grieve" (cause sorrow to) the lover who is riding "forth to wed" her.

Odia Meaning (ଓଡ଼ିଆ ଅର୍ଥ): ଏହି କବିତାଟି ଏକ ସଂଳାପ ଆକାରରେ, ଯାହା ଜଣେ ମା' ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ "ମୋ ସୁନା ଝିଅ" (Honey child) ବୋଲି ସ୍ନେହରେ ସମ୍ବୋଧନ କରି ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି. ସେ ପଚାରୁଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ଝିଅ କୁଆଡେ ଯାଉଛି. ମା' ଚିନ୍ତାର ସହ ପଚାରୁଛନ୍ତି ଯେ ଝିଅଟି କ’ଣ ତା’ର ମୂଲ୍ୟବାନ "ଗହଣା" (jewels) ଫିଙ୍ଗିଦେବ, ଯେଉଁ ମା' ତାକୁ "ସୁନେଲି ଶସ୍ୟ" (ଭଲ ଖାଦ୍ୟ) ଖୁଆଇ ବଡ଼ କରିଛି ତାକୁ ଛାଡି ଚାଲିଯିବ, ଏବଂ ଯେଉଁ ପ୍ରେମିକ ତାକୁ "ବିବାହ କରିବାକୁ ଆସୁଛି" ତାକୁ କ’ଣ ସେ "ଦୁଃଖ" (grieve) ଦେବ.

Stanza 2

Original (Indicator): "Mother mine, to the wild forest I am going..."

English Meaning: The daughter replies to her mother, stating she is going to the "wild forest". She describes this forest in magical terms: it is a place where the "champa buds are blowing" (blooming) on the branches. It has river-islands that are "koil-haunted" (filled with the sound of the koil bird) and where "lotus lilies glisten" (shine). The daughter reveals the reason for her departure: "The voices of the fairy folk are calling me".

Odia Meaning (ଓଡ଼ିଆ ଅର୍ଥ): ଝିଅଟି ତା' ମା'ଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହୁଛି ଯେ ସେ "ବଣକୁ" (wild forest) ଯାଉଛି. ସେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଏକ କାଳ୍ପନିକ ରୂପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି: ଏହା ଏକ ଏପରି ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠାରେ ଗଛ ଡାଳରେ "ଚମ୍ପା କଢ ଫୁଟୁଛି". ଏଠାରେ ଥିବା ନଦୀ-ଦ୍ୱୀପଗୁଡ଼ିକ "କୋଇଲିର ସ୍ୱରରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ" (koil-haunted) ଏବଂ ସେଠାରେ "ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଚିକ୍‌ମିକ୍ କରୁଛି" (glisten). ଝିଅଟି ତା’ର ଯିବାର କାରଣ ପ୍ରକାଶ କରି କହୁଛି: "ପରୀମାନେ ମୋତେ ଡାକୁଛନ୍ତି".

Stanza 3

Original (Indicator): "Honey child, honey child, the world is full of pleasure..."

English Meaning: The mother tries to persuade her daughter again. She argues that the human "world is full of pleasure", listing the joys of marriage ("bridal-songs"), motherhood ("cradle-songs"), and comfortable relaxation ("sandal-scented leisure"). She tries to tempt the girl by reminding her that her "bridal robes" (wedding dress) are already "in the loom" (being woven) and the "bridal cakes" (wedding food) are "on the hearth" (ready).

Odia Meaning (ଓଡ଼ିଆ ଅର୍ଥ): ମା' ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ପୁଣି ଥରେ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି । ସେ ଯୁକ୍ତି କରନ୍ତି ଯେ ମଣିଷର "ସଂସାର ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ". ସେ ବିବାହର ଆନନ୍ଦ ("ବିବାହ ଗୀତ"), ମାତୃତ୍ୱର ଆନନ୍ଦ ("କୋଳି ଗୀତ"), ଏବଂ ଆରାମଦାୟକ ବିଶ୍ରାମ ("ଚନ୍ଦନ-ସୁଗନ୍ଧିତ ଅବସର") ବିଷୟରେ କହନ୍ତି. ସେ ଝିଅକୁ ମନେ ପକାଇ ଦିଅନ୍ତି ଯେ ତା’ର "ବିବାହ ପୋଷାକ" (bridal robes) "ତନ୍ତରେ ବୁଣା" (in the loom) ସରିଲାଣି ଏବଂ "ବିବାହ ପିଠା" (bridal cakes) "ଚୁଲି ଉପରେ" (on the hearth) ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ରହିଛି.

Stanza 4

Original (Indicator): "The bridal-songs and cradle-songs have cadences of sorrow..."

English Meaning: The daughter firmly rejects her mother's plea. She replies that worldly songs like "bridal-songs and cradle-songs" contain "cadences of sorrow" (rhythms of sadness). She contrasts the temporary happiness of the world ("The laughter of the sun to-day") with the inevitable sorrow and death that follows ("the wind of death to-morrow"). She finds the natural sounds of the forest ("forest-notes") "far sweeter". She concludes that she cannot stay, as the "fairy-folk are calling" her.

Odia Meaning (ଓଡ଼ିଆ ଅର୍ଥ): ଝିଅଟି ତା’ ମା'ଙ୍କ ଅନୁରୋଧକୁ ଦୃଢ ଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରେ । ସେ ଉତ୍ତର ଦିଏ ଯେ "ବିବାହ ଗୀତ ଏବଂ କୋଳି ଗୀତ" ପରି ସାଂସାରିକ ଗୀତଗୁଡ଼ିକରେ "ଦୁଃଖର ଲୟ" (cadences of sorrow) ଥାଏ. ସେ ସଂସାରର କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ସୁଖ ("ଆଜିର ସୂର୍ଯ୍ୟର ହସ")କୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ("ଆସନ୍ତାକାଲିର ମୃତ୍ୟୁର ପବନ") ସହିତ ତୁଳନା କରେ. ତାକୁ ଜଙ୍ଗଲର ପ୍ରାକୃତିକ ସ୍ୱର ("forest-notes") "ବହୁତ ମଧୁର" (far sweeter) ଲାଗେ. ସେ ଶେଷରେ କହେ ଯେ ସେ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, କାରଣ "ପରୀମାନେ ତାକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି".

Honey child (ହନି ଚାଇଲ୍ଡ୍)  An affectionate way to address a child (ମୋ ସୁନା ଝିଅ / ସ୍ନେହର ସନ୍ତାନ)

Whither (ହ୍ଵିଦର୍)  To where (କେଉଁଆଡେ, କୁଆଡେ)

Cast (କାଷ୍ଟ୍)  To throw (ଫିଙ୍ଗିବା)

Jewels (ଜୁଏଲ୍‌ସ୍)  Ornaments (ଗହଣା, ଅଳଙ୍କାର)

Breezes (ବ୍ରୀଜେସ୍)  Gentle wind (ମୃଦୁ ପବନ)

Golden grain (ଗୋଲ୍ଡେନ୍ ଗ୍ରେନ୍)  Here, meAns: delicate dishes or precious food (ମୂଲ୍ୟବାନ ଖାଦ୍ୟ / ସୁନେଲି ଶସ୍ୟ)

Grieve (ଗ୍ରୀଭ୍)  To cause sorrow or sadness (ଦୁଃଖ ଦେବା)

Forth (ଫୋର୍ଥ୍)  Forward (ଆଗକୁ)

Wed (ୱେଡ୍)  To marry (ବିବାହ କରିବା)

Wild (ୱାଇଲ୍ଡ୍)  Natural, untamed (ବଣ୍ୟ, ଜଙ୍ଗଲୀ)

Champa (ଚମ୍ପା)  A type of fragrant flower (ଏକ ପ୍ରକାର ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ)

Boughs (ବାଓସ୍)  Branches of a tree (ଗଛର ଡାଳ)

Koil-haunted (କୋଇଲ୍-ହଣ୍ଟେଡ୍)  Frequently visited by the Koil bird (କୋଇଲିର ସ୍ୱରରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ)

Isles (ଆଇଲ୍‌ସ୍)  Islands (ଦ୍ୱୀପ)

Glisten (ଗ୍ଲିସେନ୍)  To shine or sparkle (ଚିକ୍‌ମିକ୍ କରିବା)

Fairy folk (ଫେରି ଫୋକ୍)  Fairies (ପରୀମାନେ)

Pleasure (ପ୍ଲେଜର୍)  Joy, happiness (ଆନନ୍ଦ, ସୁଖ)

Bridal-songs (ବ୍ରାଇଡାଲ୍-ସଙ୍ଗ୍‌ସ୍)  Marriage songs (ବିବାହ ଗୀତ)

Cradle-songs (କ୍ରେଡଲ୍-ସଙ୍ଗ୍‌ସ୍)  Lullaby; songs for a baby in a cradle (କୋଳି ଗୀତ / ଶିଶୁ ଗୀତ)

Sandal-scented (ସାଣ୍ଡାଲ୍-ସେଣ୍ଟେଡ୍)  Having the smell of sandalwood (ଚନ୍ଦନ ବାସ୍ନାଯୁକ୍ତ)

Leisure (ଲେଜର୍)  Free time, relaxation (ଅବସର, ବିଶ୍ରାମ)

Bridal robes (ବ୍ରାଇଡାଲ୍ ରୋବ୍‌ସ୍)  Wedding dress (ବିବାହ ପୋଷାକ)

Loom (ଲୁମ୍)  A machine for weaving cloth (ତନ୍ତ)

Saffron (ସାଫ୍ରନ୍)  A bright yellow-orange color (କେଶର ବା ହଳଦିଆ-କମଳା ରଙ୍ଗ)

Hearth (ହାର୍ଥ୍)  The floor of a fireplace; here, the oven or stove (ଚୁଲି)

Cadences (କେଡେନ୍‌ସେସ୍)  Rhythm, pace, or intonation (ଲୟ, ତାଳ)

Laughter of the sun (ଲାଫ୍‌ଟର୍ ଅଫ୍ ଦ ସନ୍)  A metaphor for happiness or pleasure of living (ଆନନ୍ଦ, ଜୀବନର ଖୁସି)

Wind of death (ୱିଣ୍ଡ୍ ଅଫ୍ ଡେଥ୍)  A metaphor for loss or sorrow (ମୃତ୍ୟୁ ବା ଦୁଃଖ)

Forest-notes (ଫରେଷ୍ଟ୍-ନୋଟ୍‌ସ୍)  Music of nature (ପ୍ରକୃତିର ସଙ୍ଗୀତ)

"Village Song" by Sarojini Naidu is a lyrical poem structured as a dialogue between a mother and her young daughter. The poem contrasts the material pleasures and social duties of the human world with the spiritual, irresistible call of nature.

In the first stanza, the mother anxiously questions her daughter, calling her "Honey child" and asking where she is going. She attempts to hold her back by reminding her of her worldly attachments: the "jewels" she owns, the mother who has raised her ("who on golden grain has fed you"), and the "lover who is riding forth to wed" her. These represent wealth, familial love, and romantic love.

The daughter replies in the second stanza, rejecting these ties for the allure of the "wild forest". Her description of the forest is magical and sensory—she speaks of blooming "champa boughs", "koil-haunted river-isles," and glistening "lotus lilies". The true reason for her departure is a supernatural call: "The voices of the fairy folk are calling me".

The mother makes one final attempt to persuade her, arguing in the third stanza that the human "world is full of pleasure". She lists the joys of domestic life: "bridal-songs" (marriage) and "cradle-songs" (motherhood), as well as "sandal-scented leisure" (comfort). She emphasizes that the preparations for this life are complete: the "bridal robes" and "bridal cakes" are ready.

In the final stanza, the daughter firmly rejects this vision of life. She argues that these worldly songs "have cadences of sorrow". She sees human life as trAns:ient, contrasting the joy of "The laughter of the sun to-day" with the inevitable sorrow of "the wind of death to-morrow". In contrast, the "forest-notes" of nature are "far sweeter". She insists that she cannot stay, as the irresistible call of the "fairy-folk" is beckoning her.

ସରୋଜିନୀ ନାଇଡୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ "ଭିଲେଜ୍ ସଙ୍ଗ୍" (ଗ୍ରାମ ଗୀତ) ଏକ ଗୀତିମୟ କବିତା ଯାହା ଜଣେ ମା' ଏବଂ ତାଙ୍କ ଯୁବତୀ ଝିଅ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସଂଳାପ ଭାବରେ ଗଠିତ. ଏହି କବିତାଟି ମାନବ ଜଗତର ସାଂସାରିକ ସୁଖ ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ, ଅପ୍ରତିରୋଧ୍ୟ ଡାକରା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଦର୍ଶାଏ ।

ପ୍ରଥମ ପଦରେ, ମା' ଚିନ୍ତାର ସହ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ "ମୋ ସୁନା ଝିଅ" (Honey child) ବୋଲି ଡାକି ସେ କୁଆଡେ ଯାଉଛି ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି. ସେ ତାଙ୍କୁ ସାଂସାରିକ ବନ୍ଧନ ବିଷୟରେ ମନେ ପକାଇ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି: ତା’ର "ଗହଣା", ଯେଉଁ ମା' ତାକୁ ପାଳିଛି ("ଯିଏ ତୋତେ ସୁନେଲି ଶସ୍ୟ ଖୁଆଇଛି"), ଏବଂ ତା’ର "ପ୍ରେମିକ ଯିଏ ତୋତେ ବିବାହ କରିବାକୁ ଆସୁଛି". ଏଗୁଡ଼ିକ ଧନ, ପାରିବାରିକ ସ୍ନେହ ଏବଂ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦରେ ଝିଅଟି "ବଣ" (wild forest)ର ଆକର୍ଷଣ ପାଇଁ ଏହି ବନ୍ଧନଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି ଉତ୍ତର ଦିଏ. ତା’ର ଜଙ୍ଗଲର ବର୍ଣ୍ଣନା କାଳ୍ପନିକ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗ୍ରାହ୍ୟ—ସେ ଫୁଟୁଥିବା "ଚମ୍ପା କଢ", "କୋଇଲି-ଡକା ନଦୀ-ଦ୍ୱୀପ" ଏବଂ ଚିକ୍‌ମିକ୍ କରୁଥିବା "ପଦ୍ମ ଫୁଲ" ବିଷୟରେ କହେ । ତା’ର ଯିବାର ପ୍ରକୃତ କାରଣ ହେଉଛି ଏକ ଅଲୌକିକ ଡାକରା: "ପରୀମାନେ ମୋତେ ଡାକୁଛନ୍ତି".

ମା' ତାଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ଶେଷ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତୃତୀୟ ପଦରେ ଯୁକ୍ତି କରନ୍ତି ଯେ ମାନବ "ସଂସାର ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ". ସେ ଘରୋଇ ଜୀବନର ସୁଖ ତାଲିକାଭୁକ୍ତ କରନ୍ତି: "ବିବାହ ଗୀତ" (ବିବାହ) ଏବଂ "କୋଳି ଗୀତ" (ମାତୃତ୍ୱ), ଏବଂ "ଚନ୍ଦନ-ସୁଗନ୍ଧିତ ଅବସର" (ଆରାମ). ସେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି ଯେ ଏହି ଜୀବନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଶେଷ ହୋଇଛି: "ବିବାହ ପୋଷାକ" ଏବଂ "ବିବାହ ପିଠା" ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି.

ଅନ୍ତିମ ପଦରେ, ଝିଅଟି ଜୀବନର ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦୃଢ ଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରେ । ସେ ଯୁକ୍ତି କରେ ଯେ ଏହି ସାଂସାରିକ ଗୀତଗୁଡ଼ିକରେ "ଦୁଃଖର ଲୟ" (cadences of sorrow) ରହିଛି. ସେ ମାନବ ଜୀବନକୁ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ଦେଖେ, "ଆଜିର ସୂର୍ଯ୍ୟର ହସ" (ସୁଖ)କୁ "ଆସନ୍ତାକାଲିର ମୃତ୍ୟୁର ପବନ" (ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖ) ସହିତ ତୁଳନା କରେ. ଏହାର ବିପରୀତରେ, ପ୍ରକୃତିର "ଜଙ୍ଗଲର ସ୍ୱର" (forest-notes) "ବହୁତ ମଧୁର". ସେ ଜିଦ୍ ଧରେ ଯେ ସେ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, କାରଣ "ପରୀମାନଙ୍କ" ଅପ୍ରତିରୋଧ୍ୟ ଡାକରା ତାକୁ ଡାକୁଛି.